Van Nha Trang naar Ho Chi Min (Saigon)

Eergister zijn we met de nachttrein aangekomen in Nha Trang. De reis was spoedig verlopen en we deelden onze coupé met een jong Vietnamees gezin. Het enigste vervelende was dat we in de trein zaten en niet wisten hoe laat we eruit moesten. En aangezien er niet wordt omgeroepen wanneer je eruit moet is dat toch wel vervelend. Roel ging op ontdekkingsreis door de trein. Het is in de Vietnamese trein heel gewoon dat er in de gang ook mensen liggen te slapen. Na 4 coupés en een grote groep Vietnamezen verder trof hij de conducteur. Helaas sprak deze geen Engels en de rest van de conducteurs ook niet. Met een beetje giswerk en de Vietnamese aanwijzingen kwamen we toch op de goede stop uit.

We kwamen om 7.45 aan en zijn toen gelijk naar ons hotel gegaan. Ons hotel zag er erg chique uit en was erg relaxt. Na het ontbijt zijn we lekker aan het strand gaan liggen. Hier ging Roel het gevecht met de golven aan en Yvette lag lekker in de zon te chillen. Nha Trang is een toeristische plaats waar veel verdachte oudere westerse mannen alleen rondlopen. We zijn ook nog even naar het zwembad geweest en daar kon Roel ook naar de sportschool.

Gisteren waren we van plan om te gaan surfen op Bai Dai Beach. Onze taxichauffeur was het daar alleen niet mee eens. De beste man bracht ons naar een gelijknamig strand waar alleen Vietnamezen waren en geen surfplank te vinden was. Wel hadden ze restaurants of paviljoens die helemaal overdekt tot in de zee reikten. Dit omdat de Vietnamees niet van de zon houdt en een lichte huidskleur wil houden. Op het strand liggen was dit niet mogelijk, en surfen al helemaal niet omdat je zo met je plank het restaurant binnen zou gaan.

We zijn vervolgens terug gegaan naar Nha Trang en daar weer lekker op het strand gelegen. Hier kwamen we onze vrienden Adriaan en Wilma weer tegen. We zijn hun deze vakantie vanaf Hue al meerdere malen tegengekomen. Adriaan is 72 en Wilma iets jonger. Beiden zijn harstikke fit en reizen non stop de wereld rond. We hebben veel bewondering voor hun manier van leven gekregen. Ze slapen in hostels en pakken nachttreinen en -bussen alsof het niets is. Ze slapen op kamers met 30 man die vergeleken kunnen worden met de Bijlmer Bajes.

Na deze relaxdagen af te hebben gesloten is het tijd om naar onze laatste stop te gaan: Ho Chi Minh City (Saigon). Vanmiddag gaan we naar het War Remnants Museum. Hier worden de gruweldaden van het Amerikaanse leger toegelicht. Er zal vast een stukje propaganda bij komen kijken.

Net hebben we een goede vlucht gehad en zijn veilig in ons hotel. De lift van ons Hotel is kapot. We kregen een up-grade om naar een luxe kamer te gaan zonder raam op de eerste verdieping. Maar tot grote schrik van onze bagagedraag mensen sloegen wij dit aanbod af en wilden we graag naar een kamer met raam. Helaas voor hun zit deze op de 7^de verdieping. De bagaedraag mensen waren hier niet gelukkig mee, maar ze hoeven vanavond niet meer naar de sportschool. Verwende buitenlanders ;)

Groetjes en liefs!!!!

P.s. Oma nog van harte gefeliciteerd!! En je ziet het nog wel je kan nog makkelijk de wereld op deze jonge leeftijd. Wij gaan wel mee.