Vannacht werden we opgehaald door de 1.60m lange mister Bing. Mister Bing was een erg zenuwachtig vietnameesje die ons naar het station van Hanoi ging brengen. In de stationshal zagen wij een tafereel dat zelfs voor Vietnams doen een chaos was. Overal zaten en lagen mensen en waren ze aan het koken. Gelukkig bracht mister Bing ons naar de speciale toeristenwachtkamer. Dit was aanzienlijk beter.

Vervolgens bracht mister Bing ons naar de slaaptrein. Om bij deze trein te komen moet je eerst een aantal obstakels nemen. Je moet 6x een treinrails oversteken en daarbij de trein zelf ook ontwijken. Wij deelde onze slaapcabine met twee Australische muzikanten in wording. Wij hebben vrij goed geslapen ondanks dat er soms stukken rails ontbraken. Naarde wc gaan in de trein mag trouwens een ware topsport genoemd worden.

Om 5 uur 's morgens kwamen we aan op Lai Chaoi. Daar stond mister San ons op te wachten. Nog een kop kleiner dan mister Bing. Het lijkt Madurodam wel. Eerst gingen we ontbijten in een restaurantje waarna onze tour vervolgde naar een nabij gelegen markt. Hier verkopen de locals in hun traditionele klederdracht hun goederen. Van groenten, levende varkens in plastic zakken en zelfgestookte rijstwijn. Onze gids stond erop dat we alles probeerden. Gelukkig wist Yvette er goed onderuit te komen. Roel daarentegen had minder geluk. Na een paar shotjes rijstwijn op de nuchtere maag was hij er ook mee gekapt. De rijstwijn had aardig wat weg van rode diesel. Deze markt schijnt al tientallen jaren op deze manier plaats te vinden en is niet erg toeristisch, wat het wel grappiger maakt.

Daarna gingen we met mister San de rivier op. We hadden een eigen bootje en voeren door het dal langs het oerwoud naar de volgende plaats. Onderweg zijn wij meerdere malen gestopt. Zoals bij een grot waar naar goud werd gezocht. Mister San ontpopte zich hier als een ware paparazzi. Na een forse fotosessie vervolgde onze weg. We hebben een dorpje aan de rivier bezocht. Hoe de mensen hier wonenblijft onvoorstelbaar. De instelling is hier dan ook: het gaat toch goed zo. Waarom zou je een weg aanleggen als je ook door de blubber kunt. Het werd hier wel duidelijk dat de jeugd in dit dorp een aanzienlijk kansloze toekomst heeft.

We hebben de tocht vervolgd en zijn naar een lokale lunchplaats gereden. Deze lunchplaats bestond uit een garage en een wok. Roel vond het eten erg lekker, Yvette had minder genoten. Na deze culinaire hoogstandjes werd het tijd om naar het hotel te gaan. Onderweg moesten we mister San bijna reanimeren. Hij bleek in zijn vrije tijd een stevige drinker te zijn en de kleine Vietnamees kreeg nu toch wel erg veel last van z'n lever. Het zou ook kunnen liggen aan de drop en dextro die we hem hebben gegeven. We hebben hem afgezet in het ziekenhuis en onze taxichauffeur heeft ons naar Sapa gebracht.

Sapa ligt hoog in de bergen en momenteel is het hier erg mistig. We kunnen nog geen 10 meter vooruit kijken, wat wel z'n charmes heeft. Terwijl we hier bij de openhaard van ons hotel zitten wanen we ons in de Alpen. We hebben net een telefoontje gehad van mister San dat hij weer uit het ziekenhuis is en dat alles goed gaat. We drinken er morgen nog een rijstewijntje op.

Morgen gaan we nog een dorpje bezoeken en door de bergen wandelen. Daarna is het weer tijd om met de nachttrein terug te gaan na Hanoi. Vanuit Hanoi vliegen we dezelfde dag nog door naar het midden van Vietnam, Hue.

Liefs en groetjes!!!