Thuis

Lieve mensen,

Bedankt dat jullie ons gevolgd hebben! Het was erg leuk om alle reacties te lezen. We zijn inmiddels weer thuis en hebben veel genoten van onze reis. We kijken alweer uit naar de volgende.

Groeten en

Xin Chau

Ho Chi Minh City

Onze laatste dagen in Vietnam zijn aangebroken. Op onze eerste dag in Ho Chi Minh hebben we het War Remnants Museum bezocht. Met behulp van foto's werd de Vietnamoorlog en de nasleep hiervan tentoongesteld. Dit was erg indrukwekkend. De Vietnamezen zijn vanaf de 19e eeuw tot aan de Vietnamoorlog ernstig onderdrukt en dit ging niet altijd op een nette manier. Het is eigelijk vreemd dat wij als blanken er niet op worden aangekeken als je na gaat wat er allemaal is gebeurd. Waarschijnlijk zit er ook wel een stukje propaganda tussen.

De tweede dag zijn we naar de Cu Chi tunnels gegaan. Dit is een tunnelstelsel dat de Vietnamezen groeven om zich te verdedigen tegen de Fransen en later de Amerikanen. Het is onvoorstelbaar hoe zij het soms jaren volhielden in de tunnels. Roel had er na 5 minuten al genoeg van en dan was dit nog een tunnel speciaal gemaakt voor de Westerse omvang. Het tunnelstelsel is zo'n 2000 km lang en met de hand gegraven. Graven konden ze wel die Vietnamezen.

Ook werden er een aantal vallen getoond waarmee de Vietcong de Amerikanen vingen. Dit zag er erg wreed uit. We denken dat je als Amerikaan best bang bent geweest als je daar rond mag lopen en er ieder moment een Vietnamees uit de grond kan springen of je komt in een val terecht.

Na de rondleiding werden we naar de schietbaan gebracht. Omdat de Amerikanen hals over kop moesten vertrekken zijn er munitie en wapens achter gebleven. Hier mochten wij gebruik van maken. De keuze was gevallen op een Amerikaanse m16. De rij in Disney land zag er professioneler uit dan hoe het er hier aan toe ging. Overal werd met wapens geschoten en de hulsen vlogen je om de oren. Het leek wel 40 jaar geleden en we waanden onszelf een echte Rambo. Hierna was het tijd om weer terug te gaan naar Ho Chi Minh.

Gisteren besloten we om een tour te maken naar de Mekong Delta. Dit was iets anders dan verwacht. Het is vrij toeristisch en erg druk. Er werden ons krokodillen beloofd, maar die hebben we niet gezien. Wel ganzen. Naast het varen hebben we nog een stukje gefietst. Wederom was de zelfredzaamheid van de toerist erg belangrijk. Fiets maar 15 min. die kant op en kom daarna dan maar weer terug. Wel leuk om weer te zien hoe de mensen hier leven.

Vandaag gaan we met de boot richting het strand om toch nog even aan ons kleurtje te werken.

Tot snel!! Groetjes Roel en Yvette

Nha Trang naar Ho Chi Min (saigon)

Van Nha Trang naar Ho Chi Min (Saigon)

Eergister zijn we met de nachttrein aangekomen in Nha Trang. De reis was spoedig verlopen en we deelden onze coupé met een jong Vietnamees gezin. Het enigste vervelende was dat we in de trein zaten en niet wisten hoe laat we eruit moesten. En aangezien er niet wordt omgeroepen wanneer je eruit moet is dat toch wel vervelend. Roel ging op ontdekkingsreis door de trein. Het is in de Vietnamese trein heel gewoon dat er in de gang ook mensen liggen te slapen. Na 4 coupés en een grote groep Vietnamezen verder trof hij de conducteur. Helaas sprak deze geen Engels en de rest van de conducteurs ook niet. Met een beetje giswerk en de Vietnamese aanwijzingen kwamen we toch op de goede stop uit.

We kwamen om 7.45 aan en zijn toen gelijk naar ons hotel gegaan. Ons hotel zag er erg chique uit en was erg relaxt. Na het ontbijt zijn we lekker aan het strand gaan liggen. Hier ging Roel het gevecht met de golven aan en Yvette lag lekker in de zon te chillen. Nha Trang is een toeristische plaats waar veel verdachte oudere westerse mannen alleen rondlopen. We zijn ook nog even naar het zwembad geweest en daar kon Roel ook naar de sportschool.

Gisteren waren we van plan om te gaan surfen op Bai Dai Beach. Onze taxichauffeur was het daar alleen niet mee eens. De beste man bracht ons naar een gelijknamig strand waar alleen Vietnamezen waren en geen surfplank te vinden was. Wel hadden ze restaurants of paviljoens die helemaal overdekt tot in de zee reikten. Dit omdat de Vietnamees niet van de zon houdt en een lichte huidskleur wil houden. Op het strand liggen was dit niet mogelijk, en surfen al helemaal niet omdat je zo met je plank het restaurant binnen zou gaan.

We zijn vervolgens terug gegaan naar Nha Trang en daar weer lekker op het strand gelegen. Hier kwamen we onze vrienden Adriaan en Wilma weer tegen. We zijn hun deze vakantie vanaf Hue al meerdere malen tegengekomen. Adriaan is 72 en Wilma iets jonger. Beiden zijn harstikke fit en reizen non stop de wereld rond. We hebben veel bewondering voor hun manier van leven gekregen. Ze slapen in hostels en pakken nachttreinen en -bussen alsof het niets is. Ze slapen op kamers met 30 man die vergeleken kunnen worden met de Bijlmer Bajes.

Na deze relaxdagen af te hebben gesloten is het tijd om naar onze laatste stop te gaan: Ho Chi Minh City (Saigon). Vanmiddag gaan we naar het War Remnants Museum. Hier worden de gruweldaden van het Amerikaanse leger toegelicht. Er zal vast een stukje propaganda bij komen kijken.

Net hebben we een goede vlucht gehad en zijn veilig in ons hotel. De lift van ons Hotel is kapot. We kregen een up-grade om naar een luxe kamer te gaan zonder raam op de eerste verdieping. Maar tot grote schrik van onze bagagedraag mensen sloegen wij dit aanbod af en wilden we graag naar een kamer met raam. Helaas voor hun zit deze op de 7^de verdieping. De bagaedraag mensen waren hier niet gelukkig mee, maar ze hoeven vanavond niet meer naar de sportschool. Verwende buitenlanders ;)

Groetjes en liefs!!!!

P.s. Oma nog van harte gefeliciteerd!! En je ziet het nog wel je kan nog makkelijk de wereld op deze jonge leeftijd. Wij gaan wel mee.

Hoi An

Hier weer een update vanuit Vietnam voor onze trouwe fans. Dinsdag zijn we naar My Song geweest. Dit is een miniatuurversie van Angkor Wat in Cambodja. My Song is een tempelcomplex dat uit elf delen bestaat en is gebouwd in tussen de 9^e en 11^e eeuw. Het zag er erg indrukwekkend uit, maar het was er heel warm. Op het tempelcomplex is er veel gevochten met de Amerikanen. Een groot gedeelte van de tempels is door de Amerikanen plat gebombardeerd waardoor er alleen nog ruïnes staan. Terwijl door deze ruïnes struinden waanden we ons de echte Indiana Jones & Lara Croft. Vervolgens zijn we per boot weer terug gegaan naar Hoi An. Daar hebben we nog een wandeling gemaakt en lekker gegeten. De porties in het restaurant waren duidelijk niet gemaakt voor Europeanen. Zelf Yvette had een tweede hoofdgerecht nodig.

Gisteren besloten we de omgeving van Hoi An per fiets te verkennen. Toen we langs een aantal rijstvelden reden zagen de Vietnamese rijstplukkers Yvette als een volwaardige collega. Met een rijsthoed en al werd Yvette tot en met de knieën het rijstveld ingestuurd. Het is duidelijk dat de mannen het werk hier niet hebben uitgevonden en dat de vrouwen het hier erg zwaar hebben. Het merendeel van de zwaardere beroepen wordt in Vietnam door de vrouwen uitgeoefend. Zelfs in de bouw kom je ze tegen. We zijn naar het strand gefietst en hebben hier nog een beetje genoten van de zon.

's Avonds zijn we weer naar het stadje geweest en hebben hier onze pak en jurken opgehaald. Al voelden we ons wel schuldig aangezien we de vrouwen in de winkel niet hebben zien werken. We vragen ons af welke kinderhandjes op een zoldertje onze pakken hebben gemaakt. Om ons schuldgevoel te verminderen hebben we tijdens het eten een voorbijkomend straatmeisje wat geld toegestopt.

Vanochtend om 9 uur stonden we op het station in Da Nang. We waren er heilig van overtuigd dat we de trein van 10.45 hadden. Dit stond immers ook op het boekingsformulier. Onze treinkaartjes waren het hier echter niet mee eens. Hier stond 21.56 op vermeld. Na veel discussies bleek het niet mogelijk om onze kaartjes om te ruilen, ook al was het niet onze fout. We besloten met de taxi terug te gaan naar Hoi An en dan toch de nachttrein te nemen.

In Hoi An hebben we een motorscooter gehuurd. Voor het besturen hiervan heb je geen rijbewijs nodig volgens de verhuurder. In werkelijkheid heb je een internationaal rijbewijs nodig maar hier wordt daar niet naar gevraagd. Na enkele minuten binnen het Vietnamese verkeer kwamen we tot 1 conclusie. Vietnam heeft maar één verkeersregel: Ieder voor zich en god voor ons allen. Er vallen dan ook geregeld ongevallen plaats. Maar dat is ons gelukkig bespaard gebleven vandaag. Het is de bedoeling dat je naar alle weggebruikers toetert om te laten weten dat je eraan komt. Dit hebben we dan ook gretig gedaan. Na de binnenlanden van Hoi An te hebben verkend en op het strand te zijn geweest besloten we aan het einde van de middag onze scooter weer terug te brengen. Het huren van een scooter in Hoi An kost slechts € 4 en het tonen van legitimatie of iets is niet nodig. Ze hebben veel vertrouwen in de toerist.

Vanavond pakken we als het goed is de nachttrein naar Nha Trang. Tot snel weer!! Groetjes vanuit Vietnam.

Hoi An

Gisteren zijn we met de trein van Hue naar Da Nang gereisd. Het was wederom een aardige onderneming en de Vietnamezen vonden ons erg interessant met onze grote tassen. Het leek wel een volksverhuizing. Toen we eenmaal in onze goede coupé zaten op de goede stoel kon de reis beginnen. De treinreis duurde z'n 3 uur en ging langs de kust en door de bergen. Toen we voorbij de bergen waren zagen we een vreemd, geel object in de lucht te hangen: de zon!! Bij aankomst in Da Nang bleek het wel 25 graden te zijn. Roel vond het meteen erg warm.

Vervolgens zijn we samen met twee Duitsers per taxi naar Hoi An gegaan. Hoi An is een mooi en gezellig stadje. Er hangt een leuke sfeer en er zijn veel winkeltjes en restaurantjes. Overal waar we komen hebben de verkopers een eigen openingszin. Sapa was: hello, you buy something for me? Ze snapten niet dat het from me moest zijn. Hier horen we constant: hello, you wanna look in my shop? Erg grappig. Hoi An heeft veel kledingswinkels waar je zelf iets uit kunt zoeken en ze het met de hand op maat voor je maken. Voor een mooie paar euro heb je een pak op maat.

's Avonds zijn we weer lekker uit eten geweest en zijn we nog even door het stadje wezen lopen. Bij de rivier was het erg druk. Mensen gingen met bootjes de rivier op om een soort van lampionnen met kaarsjes op het water te zetten. Als echte toeristen moesten wij dat natuurlijk ook doen. Het was een grappig tafereel om te zien.

Vanmorgen zijn we als eerste naar een kledingwinkel geweest om voor een pak en een jurk te kijken. We hebben beiden wat moois uitgezocht en zullen er op de komende feestgelegenheden dan ook chique uitzien. Vervolgens hebben we fietsen gehuurd en zijn naar een strandje 4 km verderop gefietst. Het weer was erg mooi en we hebben de hele middag op het strand gezeten. Heerlijk!!

Tot snel weer, groetjes!!!

Hue

Gister hebben we Hue verder verkend. 's Morgens zijn we naar de Verboden Stad geweest (die overigens helemaal niet verboden is). Het zijn de overblijfselen van een oude stad en een paleis van de keizers van Vietnam. Sommige keizers maakten het zo bont dat ze zo'n 450 vrouwen (concubines) nodig hadden voor hun vermaak. De vrouwen werden geschonken door trouwe onderdanen en woonden allemaal samen in deze stad.

De stad was nog redelijk goed onderhouden en is dé hoofdattractie van Hue. Hierna zijn we naar de koningsgraven van Lang Tu Duc geweest. Dit is een groot eeuwenoud complex dat er met al z'n ruïnes erg mooi uit ziet. Terwijl we binnen één van de ruines gingen kijken, bleek het iemands slaapkamer te zijn en hadden we zojuist de desbetreffende persoon gewekt. Er is dus ook kamersnood in Hue. De stad was erg indrukwekkend en we hebben veel mooie foto's gemaakt.

Na deze lange dag besloten we weer terug te gaan naar het hotel. We wilden de foto's bekijken en Roel vroeg aan Yvette of hij de fotocamera mocht. Waarop Yvette antwoordde die heb ik niet. Er volgde een grootscheepse zoektocht door het hotel en Hue zelf. Helaas zonder resultaat. Gelukkig missen we alleen de foto's van de afgelopen twee dagen. Om de rest van de vakantie toch te kunnen vereeuwigen hebben we zojuist een nieuwe camera gekocht.

Vandaag hebben we met de drakenboot over de Parfumrivier alle pagode's, graftombes en tempels van Hue en omgeving bezocht. De jongens hebben niet stil gezeten. Onze gids bleek een mix te zijn tussen Gerard Joling, Gordon, Paul de Leeuw en Adje. We konden hem niet goed verstaan, maar met behulp van handen en voeten kon hij het goed uitbeelden. Een van onze reisgenoten durfde het aan en vroeg of onze gids echt geen homo was. Hierop antwoordde hij met mooie handgebaren dat hij een echte man is, right (niet heel overtuigend, wel grappig). Gelukkig zijn we nog een keer bij de Lang Tu Duc graven geweest zodat de foto's opnieuw gemaakt konden worden.

Toen we nog even op de rest van het gezelschap moesten wachten besloten we ergens op een trapje in een van de pagoda's een boek te lezen. Uit het niets kwamen een 30 - 40 tal Japanners in het wit gekleed onze pagode binnen. We hoorden een van de mannen steeds op een zingende manier praten, maar we verstonden er niets van en lazen verder. Na een aantal minuten keken we beiden op en zagen dat we op een soort van altaar zaten waarnaar alle personen met hun handen ineen gevouwen aan het bidden waren. Yvette wilde erg graag weg, maar Roel probeerde eerst nog geruisloos de Pringles bus op te bergen in de tas. Toen alle bidders naar beneden keken zagen wij onze kans te ontsnappen via een zijuitgang.

Morgen vertrekken we verder naar Hoi An. Hue is een erg leuke stad met veel oudheden die je gezien moet hebben. Het weer wordt steeds beter en Yvette heeft vandaag zelfs in een tshirt rondgelopen. Roel blijft trouw aan zijn korte broek.

Tot snel!!

Afscheid Sapa

Gister hadden we ons laatste dagje in Sapa. Onze gids mister Sang was weer genezen van zijn onwel wording en met wat medicijnen naar huis gestuurd. Mister San nam ons mee naar een lokaal festival, wat Middeleeuws genoemd mag worden. Het grootste gedeelte van de bezoekers van het festival bestond uit de Black Mhomg. Dit zijn één van de etnische minderheden die in de bergen van Sapa wonen. Zij proberen op o.a. dit festival hun wederhelft te ontmoeten.

Het festival bestond uit meerdere spelen, variërend van paalklimmen, balanceren over een stuk bamboe om de rivier over te steken en geblinddoekt vechten met een geit, kip of eend. Vooral dat laatste trok erg veel bekijks. Het geschreeuw van de geit was bijna in Nederland te horen. Onze dierenbescherming zou op dit festival een aardige slag kunnen slaan. Als de man de geit had gevangen, gooide die hem in de lucht om hem vervolgens, met een houdgreep waarop de gemiddelde judoka jaloers is, op de grond te gooien. Het was erg zielig en we hebben hier dan ook niet lang naar gekeken.

Niet te vergeten is dat Roel een plaatselijke bekendheid is geworden. Terwijl wij het paalklimmen aan het waren bekijken kwam de lokale omroep van Sapa tv langs. Deze hadden een camera bij zich die door 2 man getild moest worden. Of Roel mee wilde werken aan een interview. Er werd gevraagd wat hij vond van het festival en van Sapa. Het was een erg sterk interview, maar wat was het Engelse woord voor sfeer ook al weer. Na dit fraaie stukje in de media zijn we met onze gids de bergen in gegaan.

We hebben eerst door een dorpje van de etnische minderheden gelopen waar met de locals hebben gesproken en een plaatselijke delicatesse hebben geproefd: bamboe. Het smaakte zoetig en was erg lekker. Had zat mister Sang alleen niet mee, want hij brak z'n tand af. We hebben een leuke tocht gemaakt en het was erg mooi. Terwijl we langs de rijstvelden de bergen op liepen kregen we een goed beeld van hoe de Vietnamezen leven.

Na de tocht hebben we een les gekregen over de huiselijke sfeer binnen een Vietnamees gezin. Mister Sang vertelde dat de mannen een ware luxe positie hebben binnen het gezin. Annemarie, misschien is Mister Sang een erg leuke vent maar we raden je aan om eerst een lesje kickboksen te nemen. Wanneer de vrouw het namelijk ergens niet mee eens is wordt er met harde hand opgetreden. Hij vertelde al lachend hoe hij de huiselijke problemen met zijn toenmalige vrouw oplosten en begreep niet dat het er binnen onze cultuur anders aan toe gaat.
Wat hij ook niet begreep is de lage fooien die wij gaven. Tja we zijn en blijven Hollanders.

Vervolgens zijn we met de trein weer terug gegaan naar Hanoi. Dit verliep goed en we hadden lekker geslapen met onze Chinese vrienden. 's Middags hebben we het vliegtuig naar Hue genomen. We zouden met Vietnam Airlines vliegen, maar daarentegen vlogen we met Cambodja Angkor Air. Wtf?! Lot en Aeroflot waren er niks bij. Het was een onaangename vlucht, maar gelukkig duurde het maar een uurtje.

We zitten nu lekker op onze hotelkamer nadat we vanmiddag een klein stukje van Hue hebben verkend. Roel heeft uit principe zijn korte broek aangetrokken, want mooi weer dwing je af. Misschien dat het morgen zover is.

Bedankt voor de reacties en tot de volgende aflevering van Roel & Yvette op reis!!!

Sapa

Vannacht werden we opgehaald door de 1.60m lange mister Bing. Mister Bing was een erg zenuwachtig vietnameesje die ons naar het station van Hanoi ging brengen. In de stationshal zagen wij een tafereel dat zelfs voor Vietnams doen een chaos was. Overal zaten en lagen mensen en waren ze aan het koken. Gelukkig bracht mister Bing ons naar de speciale toeristenwachtkamer. Dit was aanzienlijk beter.

Vervolgens bracht mister Bing ons naar de slaaptrein. Om bij deze trein te komen moet je eerst een aantal obstakels nemen. Je moet 6x een treinrails oversteken en daarbij de trein zelf ook ontwijken. Wij deelde onze slaapcabine met twee Australische muzikanten in wording. Wij hebben vrij goed geslapen ondanks dat er soms stukken rails ontbraken. Naarde wc gaan in de trein mag trouwens een ware topsport genoemd worden.

Om 5 uur 's morgens kwamen we aan op Lai Chaoi. Daar stond mister San ons op te wachten. Nog een kop kleiner dan mister Bing. Het lijkt Madurodam wel. Eerst gingen we ontbijten in een restaurantje waarna onze tour vervolgde naar een nabij gelegen markt. Hier verkopen de locals in hun traditionele klederdracht hun goederen. Van groenten, levende varkens in plastic zakken en zelfgestookte rijstwijn. Onze gids stond erop dat we alles probeerden. Gelukkig wist Yvette er goed onderuit te komen. Roel daarentegen had minder geluk. Na een paar shotjes rijstwijn op de nuchtere maag was hij er ook mee gekapt. De rijstwijn had aardig wat weg van rode diesel. Deze markt schijnt al tientallen jaren op deze manier plaats te vinden en is niet erg toeristisch, wat het wel grappiger maakt.

Daarna gingen we met mister San de rivier op. We hadden een eigen bootje en voeren door het dal langs het oerwoud naar de volgende plaats. Onderweg zijn wij meerdere malen gestopt. Zoals bij een grot waar naar goud werd gezocht. Mister San ontpopte zich hier als een ware paparazzi. Na een forse fotosessie vervolgde onze weg. We hebben een dorpje aan de rivier bezocht. Hoe de mensen hier wonenblijft onvoorstelbaar. De instelling is hier dan ook: het gaat toch goed zo. Waarom zou je een weg aanleggen als je ook door de blubber kunt. Het werd hier wel duidelijk dat de jeugd in dit dorp een aanzienlijk kansloze toekomst heeft.

We hebben de tocht vervolgd en zijn naar een lokale lunchplaats gereden. Deze lunchplaats bestond uit een garage en een wok. Roel vond het eten erg lekker, Yvette had minder genoten. Na deze culinaire hoogstandjes werd het tijd om naar het hotel te gaan. Onderweg moesten we mister San bijna reanimeren. Hij bleek in zijn vrije tijd een stevige drinker te zijn en de kleine Vietnamees kreeg nu toch wel erg veel last van z'n lever. Het zou ook kunnen liggen aan de drop en dextro die we hem hebben gegeven. We hebben hem afgezet in het ziekenhuis en onze taxichauffeur heeft ons naar Sapa gebracht.

Sapa ligt hoog in de bergen en momenteel is het hier erg mistig. We kunnen nog geen 10 meter vooruit kijken, wat wel z'n charmes heeft. Terwijl we hier bij de openhaard van ons hotel zitten wanen we ons in de Alpen. We hebben net een telefoontje gehad van mister San dat hij weer uit het ziekenhuis is en dat alles goed gaat. We drinken er morgen nog een rijstewijntje op.

Morgen gaan we nog een dorpje bezoeken en door de bergen wandelen. Daarna is het weer tijd om met de nachttrein terug te gaan na Hanoi. Vanuit Hanoi vliegen we dezelfde dag nog door naar het midden van Vietnam, Hue.

Liefs en groetjes!!!